بخشی از مناجات نامه خواجه عبدالله انصاری
الهی!
دل ده، که در کار تو جان بازیم.
جانی ده، که کار آن جهان سازیم.
تقوایی ده، که دنیا را بسپریم.
روحی ده، که از دین برخوریم.
یقینی ده، که درِ آزبر ما باز نشود.
قناعتی، تا صعوۀ حرص ما باز نشود.
دانایی ده، که از راه نیفتیم.
بینایی ده، که در چاه نیفتیم.
دست گیر، که دست آویز نداریم، در گذار، که بد کرده ایم.
آزرم دار، که آزرده ایم.
طاعت مجوی، که آبِ آن نداریم.
از هیبت مگوی، که تابِ آن نداریم.
توفیقی ده، تا در دین استوار شویم.
.........................................................
ادامه نوشته
دل ده، که در کار تو جان بازیم.
جانی ده، که کار آن جهان سازیم.
تقوایی ده، که دنیا را بسپریم.
روحی ده، که از دین برخوریم.
یقینی ده، که درِ آزبر ما باز نشود.
قناعتی، تا صعوۀ حرص ما باز نشود.
دانایی ده، که از راه نیفتیم.
بینایی ده، که در چاه نیفتیم.
دست گیر، که دست آویز نداریم، در گذار، که بد کرده ایم.
آزرم دار، که آزرده ایم.
طاعت مجوی، که آبِ آن نداریم.
از هیبت مگوی، که تابِ آن نداریم.
توفیقی ده، تا در دین استوار شویم.
.........................................................
.........................................................بقیه در ادامه مطلب
+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۸۸ ساعت 16:36 توسط پرسنل مرکز
|
